Wampiry energetyczne w twoim otoczeniu? Rozejrzyj się uważnie !!!!!!!!!!!!

Zupełny przypadek sprawił, że zainteresowałam się tym tematem. Była u mnie z wizytą znajoma, której pasją jest wróżenie, jasnowidzenie i tp. Jak zwykle nasze rozmowy były o wszystkim i o niczym. Jadłyśmy ciasteczka, popijając herbatką. Spotykamy się czasami. Potem przysłała mi link do artykułu, który przeczytałam z zapartym tchem. Jak dobrze przeanalizować swoje znajomości to widzę, w moim kręgu kilku wampirów. Artykuł dość precyzyjnie określa charakter takiej osoby. Bo czymże jest taki rodzaj kontroli, dominacji, czy nie boję się nazwać rzeczy po imieniu władzy nad nami i odwrócenie odpowiedzialności. Zdobycie zaufania wampira do ofiary to też zaufanie w całym tego słowa znaczeniu. Każdy z nas potrzebuje kogoś z kim można porozmawiać bez wahania o swoich problemach. Dla wampira to nie lada gratka, potem przy każdej okazji i z każdym omawia to to usłyszał, komentując …............. Szkoda słów.

Przykład prosto z życia wzięte. Najpierw się kogoś zaprasza czy to wycieczka czy wizyta. W momencie kiedy sytuacja dojrzewa do omówienia szczegółów zaczyna się lawirowanie tak aby zniechęcić do skorzystania z zaproszenia. Rezultat jest taki, że zapraszana osoba wycofuje się z takiego zaproszenia. A co robi wampir – przecież zapraszał a to TY a nie ktoś inny zaproszenie odrzucił, wampir jako dobra ciocia czy wyjcio a ty wredna baba. Mnie nauczono i staram się tego pilnować. Skladam obietnice tylke te, kórych mogę dotrzymać. Pada też chęć pomocy, ale jaka to pomoc w którą mimo wszystko trzeba zainwestować. Jak piszą w artykule ofiara wampira jest zniechęcona, pozbawia się ją poczucia własnej wartości, ciągle podenerwowana.

Jak wynika z tego też artykułu, ofiarami wampirów emocjonalnych są osoby wrażliwe, być może z własnym poczuciem mniejszej wartości (to mój osąd), Zadaję sobie pytanie czy owe wampiry mają świadomość swoich zachowań. Chyba nie do końca.

Zacytuję kawałek artykułu

Osoby, określane jako wampiry emocjonalne żyją zatem w przekonaniu o tym, że ich potrzeby są ważniejsze niż potrzeby otoczenia. Co więcej, sądzą że wszelkie zasady społeczne dotyczą wszystkich prócz nich, jak też że domena popełniania błędów przypisana jest każdemu człowiekowi z wyłączeniem ich osoby. Innymi cechami wampirów psychicznych są: niecierpliwość, ślepe dążenie do celu i wszczynanie awantur, kiedy tylko coś nie idzie po ich myśli.

Wampiry przy takim zachowaniu nie są wg mnie zdolne do takich uczuć jak sympatia, lojalność (oj przekonałam się), szczerość i miłość. To osoby narcystyczne kochające tylko siebie.

Następny cytat

Początkową relację z wampirem energetycznym można porównać do zasłony dymnej, gdyż osoby te w sposób doskonały tworzą całą otoczkę, ukazując swój blask i wspaniałość, które, jak się później okazuje, są jedynie przykrywką ich egoizmu i chęci wykorzystania innych w celu odniesienia własnych korzyści. Taka sytuacja w efekcie powoduje, że sami nie wiemy, kiedy tak naprawdę zostajemy pochłonięci w wir destruktywnej relacji.

Jak doradza nam autorka publikacji Sabina Maćkowicz -

Wampiry energetyczne żyją wśród nas i co gorsza, ujawniają swoje manipulacyjne i destruktywne predyspozycje dopiero po pewnym czasie, kiedy to już jesteśmy zaangażowani i uwikłani w niebezpieczną dla nas relację. Mimo to przy każdej nowej znajomości powinniśmy zachować czujność, a wszelkie, nawet najmniejsze, sygnały traktować na poważnie. Pamiętajmy również, iż kluczem do zerwania niszczącej więzi jest nasza siła, pewność siebie i zdecydowane zachowanie.

http://www.psychiatria.pl/artykul/czy-wampiry-energetyczne-naprawde-wysysaja-z-nas-energie/11984.html

Powróćmy jak za dawnych lat

Chętnie powołuję się na tytuły znanych piosenek. Początek każdego roku uświadamia nam wszystkim upływający czas. Podchodzę do tego ze specyficznym humorem. Upływający czas to tylko cyfry, pessel, a ważne jest to co w nas. Tego nic już nie zmieni. A może niczym bohaterka książki Eleanor H. Porter  POLLYANNA należy się w każdej sytuacji doszukiwać dobrych aspektów życia. To ma sens, a i życie staje się barwniejsze.

Uświadomiłam sobie, że w moim domu przechowuję perełki książkowe. Nie wspomnę o książce Alexa Haley'a KORZENIE z 1988 r. Pamiętam po obejrzeniu serialu jaką batalię stoczyłam aby tą książkę kupić. Dla mnie jest ona LEKIEM NA CAŁE ZŁO. Często do niej wracam. Wprawdzie próbowałam czytając stworzyć genealogię rodu pisarza, ale przyznaję że nie dokończyłam tego. Nie starczyło mi cierpliwości aby zrobić drzewo genealogiczne. Ale przed blisko 10 laty na prośbę mojej starszej siostry mając mnóstwo dokumentów rodzinnych sprzed wielu lat za pomocą programu komputerowego umieszczonego w internecie stworzyłam obraz całej mojej rodziny. Wydruk był dość pokażny. 

Przy okazji tworzenia tego drzewa uświadomiłam sobie jakie perełki wydawnicze w domu posiadam. Po śmierci mamy odziedziczyłam jej najważniejsze książki Aleksandra Dumas

Trylogia o muszkieterach:

-        Trzej muszkieterowie

-        Dwadzieścia lat później

-        Wicehrabia de Bragelonne

Są to publikacje z 1968 i 1969 roku. 

 

To nie jedyna rzecz odziedziczona po śmierci mamy. W domu zachowała się ręczna maglownica mojej babci zmarłej w 1956 r. Oceniam że ów drewniany przedmiot ma około 100 lat. Próbowałam kiedyś ofiarować tą maglownicę do Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Odmówiono mi bo koszty konserwacji dla Muzeum były nieopłacalne. Czyli co – historię wyrzucić do kosza. Nigdy. No i została w moim domu. 

Z zakresu fotografii został mi aparat na kliszę ale automatyczny, kupiony za kasę którą dostałam organizując w pracy spotkanie polsko-włoskie (farmaceutyczne) – a był to rok 1992. Nie wspomnę o aparacie Smena, który córka dostała jako prezent na I Komunię w 1993 r.  Nie zachowała się jednak maszyna do szycia stołowa Veritas, którą otrzymałam w prezencie ślubnym od siostry mojej mamy. Natomiast kilka lat temu moja siostra przysłała mi płytę z filmikiem na której jestem świeżo po maturze. Śmieszne jest to że był to film niemy, dopiero mąż siostry dołączył do tego muzykę i teraz jest w porządku. 

Dawno temu film z mojej młodości

Dzięki mojemu blogowemu koledze Vojtkowi, który podrzucił mi link do programu tworzącego filmy ze zdjęć z możliwością włączenia odpowiedniej muzyki stałam się bogatsza o to doświadczenie.

Pisząc tą notkę uświadomiłam sobie ile różnych rzeczy zdarzyło się w moim życiu. Wniosek z tego prosty – o złych doświadczeniach zapominamy, pamiętamy i hołubimy te dobre.

I znowu rok starsza

Ale ten czas leci, następny rok więcej na karku. Zawsze po Nowym Roku przychodzi refleksja i rozliczanie się z czasu, zobowiązań, jednym słowem z tego co dobre i złe. Początki roku nie są najlepsze, muszę główkować z czego zapłacić wieczyste użytkowanie. No nic jak zawsze muszę sobie jakoś poradzić. O wyjazdach to mogę zapomnieć co najmniej na rok albo i więcej.

Generalnie chyba rok należy uznać do mniej lub bardziej udanych. 4 rzeczy stały się ważne w moim życiu, to jest 2 wywiady gazetowe (czekają na publikację), udana bezproblemowa laparoskopia woreczka żółciowego no i zaproszenie na wykład (oj jak to ładnie brzmi) i podzielenie się swoją pasją życia na emeryturze w Domu Opieki Społecznej pod Warszawą. Zabieg laparoskopowy w ramach NFZ, a niestety pozostałe „dobre” czy udane sprawy niestety charytatywnie. Tak to jest z wywiadami, że dziennikarze nie pracują charytatywnie a ja muszę? Zaczynam się buntować, tracę czas na przygotowanie się, na rozmowę. Niby cieszy mnie, że zostaję zauważona poprzez bloga ale też dlaczego mam być wykorzystywana. Na opublikowanie wywiadów muszę czekać, za wykład w DPS dostałam ……. książkę o ich istnieniu no i w obecności mieszkańców słowa podziękowania.

Zastanawiam się czasami co musiałabym zrobić aby zarabiać na blogu, w końcu innym się udaje. Czy tematyka niedobra, czy styl pisania? Cholera wie. Nie powiem kilka razy udało mi się zyskać jakieś psie grosze za notki na tzw. zamówienie. Ale i to się jakoś urwało. Kurka wodna jakie to czasy nastały. Chętnie podjęłabym pracę gdzieś w biurze – wystarczy podać wiek i dupa mokra. Nikt jakoś w nas dojrzałych ludziach o dobrze funkcjonującym umyśle nie dostrzega już żadnego potencjału. A przecież możemy śmiało dzielić się swoim doświadczeniem zawodowym. Tak tak wiem, rynek pracy potrzebuje młodego narybku, najlepiej 20 latka z nogami do szyi i z 30 letnim doświadczeniem. PARANOJA.  Startując na radną dzielnicy marzyło mi się poprawa sytuacji seniorów, rozbudowa programów. Wyszło jak wyszło, pieniądz rządzi światem. Nie miałam kasy na kampanię wyborczą, ale też startowali ci którzy już dobrze zagrzali swoje miejsca.

Sylwestra spędziłam z koleżankami na Skype. Każda z nas mieszka w innym zakątku kraju, O północy z kieliszkiem wody mineralnej (niestety) powitałam Nowy Rok.

Ach, nie ma co się użalać, trzeba dalej jakoś egzystować w tym chorym świecie. Z uśmiechem na twarzy czekam jak w marcu dostanę waloryzację emerytury. A pewnie z 30 zł mi się będzie należało. Cholera i tu problem, tyle kasy to nie wiadomo na co wydać. Pójdę sobie do pijalni czekolady i poproszę o największą porcję, choćbym miała do tego interesu dopłacić.

PS. Właśnie weszłam w kontakt z nową blogowiczką, propagującą porady dla seniorów i ich opiekunów. Tylko ktoś kto ma w tym doświadczenie może udzielać porad i chwała losowi za to że nawet na blogach znajdujemy przyjazne osoby.  Jednak internet na coś się przydaje.