Świnoujscie – nigdy więcej sanatorium

 Czekałam na przydział 10 miesięcy. Padło na Świnoujście. Zaczęłam od internetu, sprawdzenia sanatorium, jego regulaminu, zdjęć i oczywiście opinii. Ogarnęło mnie przerażenie ale i furia, że takie obiekty jeszcze są. Chyba wszystko co złe dotyczyło tego miejsca.

Dojechałam pociągiem w ciągu 6 godzin (o matulu ostatni raz jechałam pociągiem chyba 15 lat temu). To co zobaczyłam jako pierwsze to budynek PKP przypominający lata przedwojenne, poniemieckie, 2 perony i tyle. Zaraz za nim dworzec promu. Przeszłam przez tory (bo tylko to było możliwe) i znalazłam się w miejscu, które przypominało targowisko, pełno ludzi (ale z bagażami), taksówki. Nie miałam wyboru i wybrałam taxi. Jechałam tunelem w którym śmierdziało jak cholera. Budynek uzdrowiska ENERGETYK też budownictwo poniemieckie. Na pokój 1 osobowy nie miałam co liczyć. Dostałam przydział do 3 osobowego. Ciekawa byłam z kim będę dzielić los. Dojście do pokoju bardzo zawiłe. Pani z recepcji niczym karabin maszynowy wyjaśniła. Tymi schodami na pierwsze piętro, potem w lewo, kilka schodków i winda na 3 piętro. Łatwiej powiedzieć niż zrobić. Ale udało się. Dotarłam do pokoju i zamarłam – 3 łóżka w tym jedno wyglądało na dostawione na przyczepkę, 2 pozostałe już zajęte co było widać. Hura jest balkon – wychodzący na promenadę. Nie będę opisywać lokatorek bo............

Jeszcze tego samego dnia była rozmowa z lekarzem, który miał określić i zaordynować zestaw terapii. W końcu po to wszyscy przyjechaliśmy. 

 

Wg opinii kuracjuszy w internecie to miejsce w żaden sposób nie nadaje się na ośrodek, w którym mamy poprawić swoje zdrowie.

Pokoje koszmarne, na 3 tygodnie pobytu 1 raz sprzątanie, papier toaletowy pod wydziałem, same zakazy i nakazy. Miałam wrażenie, że cofnęłam się w latach i jestem pod ścisłą kontrolą.

  Co niektórzy lekarze w chwili prośby o zmianę zabiegu nie patrzą na kuracjusza lecz w okno. Ignorancja. Byłam na skardze u pani dyrektor. Musiałam odczekać pod gabinetem 55 minut bo siedziała z jakimś panem przy kawie i ciasteczku. Co jakiś czas przypominałam o swojej obecności. W trakcie rozmowy bezradna,nic nie wie, nie umie itp. Poniosły mnie nerwy i nawtykałam ile wlecie. Wpisałam mnie w swój kalendarz pewnie jako czarną owcę. Ha ha ha ha. A niech sobie pisze.

Wszystkie zabiegi rejestrowane przy gabinetach kartą magnetyczną. Nie stawienie się na jakimkolwiek zabiegu to groźba opłaty równowartości???? czyli 201,99 zł, za wycieczkę poza uzdrowisko powyżej 12 godzin – pustostan czyli przepustka 250 zł. Ludzie litości, tego się nie da opisać. Po 22.00 nie można wychodzić poza uzdrowisko.

Wyżywienie – ha ha ha ha. Kto zatrudnił takiego diabetyka, który na dietę podstawową, lekkostrawną i cukrzycową daje to samo. A porcje? Przykładowo na śniadanie przy stoliku 4 osobowym: 4 kromki chleba białego, 4 kromki chleb ciemnego. W dzbanku wrzątek na herbatę tyle by starczyło na 4 osoby, to samo przy obiedzie – zupa. Śniadanie – 3 plasterki wędliny, malutki listek sałaty, kawałeczek masła,3 połówki plasterków pomidora, 2 plasterki ogórka. Czasami serek biały. Porcje małe. Co bardziej wymagający zmuszeni do dokupienia jedzenia. 1 zmiana na stołówkę 8.00 śniadanie, 13.00 obiad, 17.00 kolacja.

Okolica promenady – czysta,zatłoczona, same sklepy z łakociami, kawiarnie, lodziarnie. Do morza blisko. Oby tylko pogoda dopisała.

Zakaz palenia na terenie ośrodka, ale zawsze gdzieś można się ukryć. Ulice z reguły jednokierunkowe, na ulicach koszy na śmieci brak, autobusy jeźdżą jak chcą.

Jedyne miłe wspomnienia to znajomość z Bożenką i Romkiem, Marylką i Jurkiem i Gosią. Zawiązaliśmy KABARET MIEJSCÓWKA. a to wynika z miejsc na murku które obraliśmy za palarnię na świeżym powietrzu. 

 

Kochane robaczki – dziękuję wam za te wszystkie chwile w którym mogliśmy się śmiać, żartować.

Opisałam to w wielkim skrócie bo samo wspomnienie wywołuje we mnie złość.